We luisteren te weinig naar ons lichaam Nieuwsblog
  1. We luisteren te weinig naar ons lichaam
  • Auteur(s):
Nu beoordelen:

We luisteren te weinig naar ons lichaam

Ons lichaam heeft een unieke eigenschap. Als we er te veel van eisen, geeft het signalen terug om alle inspanningen weer in balans te krijgen. Daar wordt in deze veeleisende wereld echter maar heel beperkt naar geluisterd. Er is immers altijd wel een pilletje en we kunnen zo nodig nog naar een therapeut. Maar dat is niet zonder risico. Lees hier het verhaal van Ellen. Na een leven dat bestond uit ‘chronisch werken’ werd zij op latere leeftijd chronisch ziek.

Als pubermeisje kwam ik in de handbalwereld terecht. Ik kon een aardig balletje gooien en met ons team groeiden we door tot de eredivisie. Wow, wat was dat kicken! Het was ook keihard werken en over pijn moest niet gezeurd worden. ’Flink zijn dames’, was het devies.

Toen dat eredivisieniveau door mijn leeftijd niet meer haalbaar bleek, stortte ik mij op het werkende leven. Ik kwam in het HR-werkveld (personeelszaken) terecht; dat werd mijn nieuwe passie. Werken, opleidingen volgen, niets was te veel. En wat een voldoening gaf het als we in de organisatie waar ik werkte dingen voor elkaar kregen waardoor het reilen en zeilen verbeterde en de medewerkers tevreden werden.

Toen ik bijna 60 was begon mij dit allemaal fysiek behoorlijk op te breken: vóór iedere vakantie had ik steevast keel- of voorhoofdsholteontsteking. Ook gingen mijn gewrichten ontsteken. Daardoor moest ik stoppen met mijn nieuwe sportieve passie: golf. En ik bleef roepen: niet zeuren maar doorgaan; dan maar niet golfen. En werken: ja dat kan ook wel als ik me niet helemaal fit voel. Later zou blijken dat ik tijdens dat chronisch werken vermoedelijk ook al chronisch ziek was.

Vlak na mijn 62ste verjaardag ben ik met vervroegd pensioen gegaan. Was dat het moment om rust te nemen? Beslist niet! Ik ben samen met mijn partner een coachbedrijf begonnen: gewoon omdat ik coachen leuk vond. Maar dat was niet het enige: ook hier kwam die ijzeren ambitie weer. Zelfs ’s avonds waren de klanten welkom. Hoe vermoeiend dat ook was.

Diagnose

Toen ik 64 was brak de overdaad aan ambitie mij op. Ik bleek chronische lymfatische leukemie, stadium 3 te hebben Daar zat ik met al mijn werken. Maar nu had het beestje in elk geval een naam. Nu ’mocht’ het allemaal een stapje minder, nu ’mocht’ ik ook iets voelen, nu zeurde ik niet.

Na de schok van de diagnose kwam de bezinning. Hoe moest ik nu verder? Balans werd het sleutelwoord. Vooral doen wat kan, nu vooral wèl luisteren naar mijn lichaam. Ik wil mezelf blijven prikkelen zonder opnieuw chronisch over mijn grenzen te gaan. Dat lukte aardig door vooral dingen te doen waar ik nog energie uit kon halen. Dit heb ik volgehouden tot de coronacrisis kwam.

Ik stopte met het grootste deel van mijn coaching omdat mijn angst om besmet te worden met het coronavirus groter was dan de drive om andere mensen een stapje verder te helpen: dat was dus mijn grens. En ja, ik ben geen 50 meer en geen kostwinner, dat is een luxe uitgangspunt. En toch: luisteren naar de signalen van je lichaam en daar zo veel mogelijk naar handelen is mijn devies om het werkzame leven vol te houden. Dat had ik dus veel eerder moeten doen.

Bespreek dat met je werkgever. Leg de nadruk op wat en hoeveel je nog wel kunt en zeg dat als je over je grenzen heengaat, dat voor jou én voor het bedrijf niet goed is. Het helpt jou vooral om niet CLL te zijn maar CLL te hebben en ruimte te houden voor energie gevende zaken.

Reacties (0)
Reactie plaatsen