Patiënt aan het woord Nieuwsblog
  • Auteur(s):
Nu beoordelen:

Interview met Willeke Weststrate (CML-patiënt)

  • Wanneer was je diagnose met CML 

April 2017. Het werd ontdekt via een routine bloedaanvraag. 

  • Hoe ben je met deze diagnose omgegaan, wat was de rol van je partner, gezin, familie en vrienden?

De week van dat ik te horen kreeg: er is iets mis met je bloed tot de definitieve diagnose was echt onwerkelijk. Je leeft in een roes. Mijn eerste gedachte was: dit was het dan, ik ga dood. Mijn vader was een half jaar ervoor overleden en in gedachte had ik al een plekje naast hem uitgezocht. Na een week vol met onderzoeken en informatie sta je buiten met een stapel formulieren en pillen en dan weet je het even niet meer. Samen met mijn man hebben we flink gehuild in de auto. Het lastigste vond ik wel hoe vertel ik het mijn kinderen. We zijn altijd eerlijk en open hierover tegen ze geweest. Ze waren al op een leeftijd dat ze goed begrepen hoe en wat. Familie en vrienden zijn er altijd voor ons geweest en dat doet goed. Mijn man was en is nog steeds mijn steun en toeverlaat. Hij gaat altijd mee naar afspraken en spreekt me moed in als het even tegenzit. Het feit blijft wel dat hoe lief en meelevend iedereen ook is, de ziekte zit in jou en jij moet het een plekje geven. Na verloop van tijd gaat het een onderdeel worden van je leven en ben je er niet zo dagelijks meer mee bezig.

  • Hoe is het verloop van de ziekte tot nu toe gegaan?

Goed. Het BCR-ABL zakt nog steeds. Wel last van bijwerkingen. Zo heftig dat ik afgelopen juli verandert ben van medicatie.

  • Wat heeft dit hele proces met je gedaan en hoe ga je daar mee om?

Het leven is niet meer zo onbezorgd als voor de diagnose CML. Ondanks dat je weet dat je met CML een goede levensverwachting hebt zit er altijd in je achterhoofd een stemmetje: Wat als?? Aan de andere kant denk ik dan maar weer er zijn mensen die erger ziek zijn dan ik. Ik heb een fijn gezin, leuke baan en mijn CML is stabiel. Ik kan gaan en staan waar ik wil dus ga niet in een hoekje zitten vol zelfmedelijden, daar word je niet beter van. Natuurlijk valt het niet altijd mee en wil je soms gewoon even niet ziek zijn.

  • Ben jij of is iemand in jouw naaste omgeving besmet geraakt met het coronavirus? Zo ja, wat is er allemaal gebeurd toen en wat heeft dit voor een invloed op jou gehad? Zo nee, welke maatregelen heb jij genomen om besmetting te voorkomen en hoe heeft dit in de praktijk gewerkt?

Gelukkig is er niemand in mijn naaste omgeving positief getest op Corona. Wel zelf getest maar negatief. Toen het allemaal net aan de orde was had ik wel angst om besmet te worden. Door me zoveel mogelijk aan de regels te houden probeer ik besmetting te voorkomen.

  • Wat heeft het coronavirus en de gevolgen daarvan voor invloed gehad op uw leven en werk?

In het begin vond ik het wel lastig om naar mij werk te gaan, als medewerkster bloedafname heb je toch nauw contact met mensen. Mijn teamleidster heeft erg meegedacht en door mijn werkzaamheden aan te passen kon ik toch mijn werk doen. Nadat het duidelijk was dat er voor CML-patiënten net zo veel risico is als voor ieder ander heb ik mijn normale bezigheden qua werk weer opgepakt met de nodige bescherming uiteraard. Als gezin proberen we zo normaal mogelijk te functioneren, we werken, gaan naar school, doen boodschappen enz... maar wel met de nodige regels.

  • Wat is je levensmotto?

Blijf vooral jezelf, geniet en doe vooral wat jij belangrijk vindt.

Reacties (0)
Reactie plaatsen