Op de automatische piloot Nieuwsblog
  • Auteur(s):
Nu beoordelen:

Op de automatische piloot

Toen ik vandaag na precies een uur van de cross trainer afstapte zei ik tegen mijn vriend: “ik had er eigenlijk nog veel langer op willen staan”. Hij zei: “maar waarom doe je dat dan niet? Ja goeie vraag, omdat ik altijd een uur ga….”

Leven op de automatische piloot. Dit jaar heeft ons misschien allemaal wel heel erg uitgenodigd om te gaan leven op de automatische piloot. Omdat we te maken kregen met zo weinig afleiding en onverwachte gebeurtenissen en onze eigen routines moesten bouwen. En die heel lang moesten volhouden. Daarom besloot ik hier een blog over te schrijven. Omdat dit voor veel mensen denk ik herkenbaar is.

Bij mij heeft het om andere redenen ertoe geleid dat ik nu alles op de automatische piloot doe, maar het effect is hetzelfde. Zo lang je het niet merkt, dus zolang je echt in de automatische piloot modus zit, is het niet eens zo erg. Je zit erin en merkt het niet op, je omgeving echter wel. En als je er eenmaal uit komt, kan je er zelf ook last van krijgen, en dat is maar goed ook. Want alles doen op de automatische piloot is niet goed. 

Op de automatische piloot leven kan het gevoel geven dat jij niet beslist over je dag, maar iemand anders. Het is prima dat je dat sommige dingen op de automatische piloot doet, want het zou wel heel vermoeiend zijn als je elke keer heel hard moet nadenken voordat je de waterkoker aanzet voor thee. Maar als je alles op de automatische piloot doet kan het zijn dat je veel dingen gaat missen en je leven niet volop leeft.

Mijn automatische piloot krijgt altijd de overhand als ik in stressvolle fases zit. Ik begin opeens te merken dat ik elke avond na het eten chocola eet terwijl ik niet eens nadenk of ik er wel zin in heb, elke ochtend hetzelfde rondje met de hond loop en daarna hetzelfde ontbijt. Zo gaat mijn hele dag, in een redelijk vast stramien. En die automatische piloot heeft de touwtjes strak in handen: na een uur de cross trainer af terwijl ik misschien veel langer had gewild en hoe dan ook die chocola na het eten terwijl ik misschien meer zin had gehad in iets anders (of helemaal niks). Ik denk er niet over na.

Daarom is een lange vakantie zo lekker. Om even uit die automatische piloot te komen en zelf achter het stuur te gaan zitten. Om weer even na te denken waar je blij van wordt en wat je belangrijk vindt in het leven. Drie weken naar Zwitserland, wandelen in de bergen staan bij ons op de planning. De dag van de reis erheen doorbreekt voor mij al direct mijn automatische piloot. Dus dat is het begin van een tijd waarin ik het stuur weer over ga pakken en ga bepalen wat ik wel en wat ik niet meer op de automatische piloot ga doen.

Ik stel mezelf dan altijd drie vragen:

  1. Waar droom ik van en doe ik dat nu? Mijn passies, waarden, waar word ik echt blij van in het leven.
  2. Wat kan ik goed en gebruik ik dat nu? Waar ligt mijn kracht en benut ik die nu goed?
  3. Wat heb ik persé nodig om te kunnen leven en heb ik dat nu? Dit betreft genoeg geld om het leven te leven dat je wil leven, randvoorwaarden.

Deze drie vragen helpen mij altijd weer op koers. Om na de vakantie weer zelf aan het stuur te kunnen zitten en mijn leven volop te kunnen leven. Ook als je niet zo geleefd wordt door je automatische piloot zijn deze drie vragen goed om jezelf af en toe te stellen. Hopelijk helpen ze jou ook weer om dat stuur (wat steviger) vast te pakken en volop te leven, nu we weer de ruimte krijgen!

Fijne zomer!

Reacties (0)
Reactie plaatsen